BOISKO #1

Tak to już bywa, że problemów kadrowych nie mają tylko i wyłącznie drużyny grające w Siatkarskiej Lidze Trójmiasta. Z nimi borykamy się również my, w związku z czym, ku zaskoczeniu graczy obu drużyn to właśnie Redakcja usiadła w piątkowy wieczór na protokole, by bliżej przyjrzeć się jak prezentują się drużyny Prometheus oraz Chilli Amigos. Oglądanie spotkania z boku, a będąc niejako w środku zmagań to całkowicie dwa inne rodzaje doświadczeń. Przejdźmy jednak do samego meczu. W drużynie Chilli Amigos okazję do debiutu miało aż trzech graczy: Michał Czyżykowski, Krzysztof Bona i Mateusz Rosa. Podczas, gdy ‘Amigos’ mieli w czym w piątkowy wieczór wybierać, drużyna Prometheus pojawiła się na sali tuż przed rozpoczęciem spotkania. Dwaj gracze – Anton Hukasov oraz Vladyslaw Bondar pojawili się wręcz po jego rozpoczęciu. Zgodnie z przepisami gracze Ci mogli zagrać dopiero od drugiego seta, ale piękną postawę fair-play zaprezentowali gracze ‘Papryczek’, którzy przekazali sędziemu, że nie mają nic przeciwko, aby rywale uzupełnili swój skład już w pierwszej odsłonie. Pierwsza partia należała do Prometheus, którzy zdołali wypracować sobie kilkupunktową przewagę, której nie sposób było roztrwonić. Wynik pierwszej odsłony to 21 do 13 dla graczy w niebieskich koszulkach. Drugi set był zdecydowanie bardziej emocjonujący. Od początku obie drużyny toczyły wyrównany pojedynek. Pierwsi z ‘paktu o nieagresji’ wyłamali się gracze Grzegorza Walukiewicza, którzy wyszli na prowadzenie 11-7. Niestety, w odróżnieniu od tego, co zrobił Prometheus w pierwszym secie, Amigos nie byli w stanie podtrzymać dobrej i równej gry. Chwilowa niemoc w ataku sprawiła, że po chwili mieliśmy zaledwie 12-11. W końcówce Chilli stanęło przed szansą na wygraną seta (20-19), ale po ataku Michała Szpaka ekipa w niebieskich koszulkach wybroniła piłkę setową, a następnie wygrała tę odsłonę. Trzeci set był w zasadzie bez historii. Bardzo dobra gra Prometheus poskutkowała wyjściem na wysokie prowadzenie i kontrolą przebiegu gry. MVP meczu wybrany został Danylo Ignatenko, którego występ sprawiał, że ręce same składały się do oklasków.