BOISKO #3

‘Hej Bracie chodź pokażę Ci mój świat, gdzie niewiele zmienia się od lat’. Rozgrzewającym się graczom towarzyszyła piosenka, w której zawarty jest wspomniany wers. Czemu o tym teraz piszemy? Ano dlatego, że dość dobrze wpisuje się w to, co od kilku sezonów oglądamy w wydaniu Wolves Volley. Ilekroć bowiem uwierzymy w to, że są drużyną, która jest w stanie rywalizować z naprawdę kozackimi ekipami, kiedy uwierzymy w to, że są w stanie pomyśleć o awansie, za każdym razem przytrafiają się takie mecze jak ten. No bo co by nie mówić – wpadka z APV Gdańsk nie powinna się drużynie Mikołaja Stempina przydarzyć. Oczywiście w kontekście Wolves Volley nie ma rzeczy niemożliwych, bo w czwartkowy wieczór – stracili drugi punkt z niżej notowanym rywalem w jednym sezonie. Co ciekawe – gdyby dziś mieli te dwa punkty więcej to mieliby tyle samo oczek co trzecia drużyna w tabeli. W pierwszym secie czwartkowej rywalizacji Wolves Volley dostali ostrzeżenie już w pierwszej partii. Ostatecznie skończyło się wyłącznie na strachu, a gracze w czarnych strojach przechylili szale zwycięstwa na swoją stronę (21-19). Środkowa odsłona to najmniej ciekawa partia w meczu. W skrócie – ‘Wilki’ zagrały tak jak oczekiwali tego ich sympatycy i wygrali gładko do 14. Wówczas nic nie zwiastowało tragedii w trzeciej odsłonie. W finałowej partii Wolves zagrali słabo zarówno w przyjęciu, co przełożyło się na niezbyt imponującą grę środkiem. Różnica pomiędzy drużynami w czwartkowy wieczór była na tyle mała, że nieźle zorganizowana ekipa APV zdołała to wykorzystać i finalnie wygrali seta do 17, co wywołało wybuch niemałych sportowych emocji, brawo!